Vanaf de zijlijn: Wedstrijdspanning & Weissensee 200km

Geschreven door Heleen van de Ven

Vanaf de zijlijn: Wedstrijdspanning & Weissensee 200km

Paul en ik gaan weer naar de Weissensee eind januari 2019! Leuk! Aan mijn foto’s te zien, gaan we al vanaf 2004 naar de Weissensee(!) en zijn we tot 2012 elk jaar heen geweest. Daarna niet meer, dus weer zin in na 7 jaar 😊

Het brengt leuke herinneringen met zich mee, zelfs voor mij als niet-schaatser. De eerste jaren gingen we heen omdat Paul aan wedstrijden mee deed, daarna gingen we omdat Paul ploegleider was van een B-team en daarna Top marathon team. Nu gaan we omdat Paul trainer is van een Top Dames marathon team met ook één of twee regio-rijdsters die mee mogen doen met de wedstrijden.

Wedstrijdspanning

Frans en Ben waren met ons mee gekomen om ook de wedstrijden mee te doen. Ze vroegen mij de verzorging te doen. Tuurlijk! Ik sta toch langs de kant te kijken, dus een bidon aangeven is prima. Maar de avond voor de 200 km werd ik toch onrustig en onzeker! Frans was zijn eten en drinken aan het voorbereiden en na 2 ronden moest ik tasje 1 aangeven en daarna na twee rondes tasje 2 en zo door (4-6 tasjes?). Paul ook zenuwachtig: oh, moet dat allemaal zo uitgemeten? Ik nog zenuwachtiger, want onthoud ik dat wel allemaal voor drie mensen? En zie ik ze wel in die massa? En wie is er dan eerst? En wat hebben jullie allemaal aan wat ik kan herkennen? Help!

Maar toen was er relaxte en zeer rustige Ben, die alles vanuit zijn stoel zat te bekijken: “rustig maar, Heleen, komt goed! Wij, rijders, moeten jou opzoeken en welk zakje wanneer dat is helemaal niet zo belangrijk!” Ok, goed, maar dan ga ik daar bij dat bankje staan en dan stoppen we warm water in de thermoskannen, waar ik de bidons mee kan vullen en dat tasje hou ik dan zo omhoog dat jullie in de rijrichting je arm door het tasje kunnen steken en dan … moet het allemaal goedkomen!

Verzorging

En het kwam goed! Ik weet niet meer hoe, haha! Maar het scheelde dat ze niet allemaal bij elkaar in het peloton bleven, maar dat er groepjes gevormd werden. Ook weet ik niet meer of iedereen wel die 200 km uit reed, Paul in elk geval niet. Niet fijn voor hem, maar voor mij een opluchting met een zorg minder.

Tja, verzorger zijn is ook bijna topsport! In elk geval maak ik me niet druk meer en heb nog best wat tasjes met bidons met warm water, alvast open gemaakte reepjes en stukjes banaan aangegeven – ook aan de topsporters!

Na die werkvakanties (😊) nu weer een relaxte vakantie: lekker kijken naar de wedstrijden en ja hoor, ik wil best een tasje aangeven, ervaren tasjesaangever die ik ben!